Masters Racing Swimming Club Mechelen

Het was even wennen om elkaar eens met kleren aan te zien. Eens kijken of de verschillende keerpunten en stijlen even vlot werden genomen in een niet-watergedragen habitat. Zo bleek toch al gauw dat wat zich tijdens onze trainingen afspeelt enkel de micro-kosmos is van hoe we ons gedragen in publiek. We gaan het niet hebben over details, maar beginnen met de opwarming. Een aantal onder ons hadden zich kennelijk thuis terdege al opgewarmd aan geestesrijke dranken. Immers, de sfeer zat er al in van bij het begin en van enige remmingen of watervrees kon dan ook geen sprake zijn. Bij het betreden van de zaal mochten we, zoals dat hoort bij gevestigde waarden, meteen de VIP – room betreden, waar we ons verder opwarmden. We voelden de blikken van de overige VIP’s op ons rusten. Wie zijn toch die mensen met hun afgetrainde lichamen, hun kaarsrechte, voorname houding, hun zelfzekerheid in gaan en staan ? Wij wisten het, maar lieten de rest nog even in het ongewisse. Weten zij veel dat wij in het gezelschap van een toekomstige Belgische recordhoudster op de 400 wissel waren ? Weten zij veel dat de hoofdtrainer van ons selecte gezelschap eveneens aanwezig was ? Weten zij veel dat de toekomstige jubilaris van het grootste aantal niet-uitgezwommen Damme-Brugge’s erbij was ? En zijn vrouw ? En een nog steeds prima-uitgebouwde Begijnhof resident ? En zijn vrouw ? Nee, dat wisten ze niet. En daarom bleven ze staren, naar onze gebaren, naar L.’s lange haren, naar onze drank, naar onze klank.

Tijd voor het serieuze werk nu. Eerste opdracht : onze plaatsen zoeken, onze baan veroveren.

In de zaal aangekomen bleek een stelletje onverlaten onze plaatsen als de hunne te beschouwen. In het gezelschap van L. kan van zoiets geen sprake zijn. We weten allemaal hoe de mensen van baan 1 in mekaar zitten. We weten dat er sancties zijn voor obstructie en het zich onrechtmatig toekennen van baanruimte. Enkel met dwingende blik deed zij het geboefte ineenkrimpen en andere oorden opzoeken. We zitten en laten het spektakel op ons afkomen. Over de artistieke waarde ervan zullen we kort zijn. Het is lovenswaardig om kunst te willen brengen en alleen negatief ingestelde mensen mekkeren dan over gebrek aan toegevoegde waarde. Een revue heeft niet de pretentie toegevoegde waarde te willen aanbrengen en was in die zin dus meer dan geslaagd. We genoten van de Mechelse liedjes en uitdrukkingen, leefden mee met hun zieleroerselen en bekentenissen, en hadden tijdens de pauze uiteraard al tips en advies klaar over hoe we het zelf beter zouden doen. De pauze duurde lang. Te lang. De drank was gratis. Te gratis. De gebaren werden groter, het volume luider. We slaagden er met vereende krachten toch in niet over politiek te beginnen, wat zeker niet het geval zou zijn geweest moest onze favoriete medicus erbij zijn geweest. Die moest die avond echter elders naartoe, dus bleven we bij onze favoriete gespreksonderwerpen : voetbal, auto’s en intermenselijke relaties.

Het tweede deel begon met een cheque voor de cliniclowns, kende als hoogtepunt een ode aan ons moe met claustrofobie ( je moet het gehoord hebben om het te geloven), en een gesmaakt bisnummer rondde de avond af. Tenminste wat de voorstelling betrof. Wegens de sluiting van de Vip-bar begaven we ons dan maar onder de gewone stervelingen om uit te zwemmen, wat we plichtsbewust en nauwgezet deden met dezelfde ingrediënten die onze donderdagavonden zo kenmerken : discipline, aandacht voor stijl, cassante opmerkingen tussendoor, roddelen over wie stiekum bijtraint, en gematigd alcoholverbruik achteraf.

Het was semi-laat toen we de stadsschouwburg uitgingen en met min of meer vaste tred parking en auto opzochten. De koude avondlucht deed ons niet huiveren, daarvoor stond onze interne verwarming iets te hoog. Het schema van een aangename avond was minutieus afgewerkt tot voldoening van iedereen die erbij was. Rest mij nog u enige waterachtige groeten over te maken en indien u ook te Mechelen of elders enige masters zou spotten, laat het ons zeker weten.