Masters Racing Swimming Club Mechelen

OPEN (Water) BRIEF van onze Collega Serge,

 Beste dames en heren,

Reeds 3 jaar ben ik lid van jullie genootschap.  Het waren 3 moeilijke, zware jaren en dan heb ik het niet over het zwemmen.  Mijn algemene conditie is erop vooruit gegaan, het water is mijn vriend geworden, en de chloorgeur geraak ik ook nog wel gewoon.  Sommige masters zijn best te pruimen en één enkele kan ik zelfs relatief goed uitstaan ( Hildeke, maar dat geldt voor nog andere mannen ).  Met droefheid, nostalgie naar betere tijden ( en ik bedoel niet clubrecords), en lichte ontgoocheling echter aanschouw ik de rest van het zooitje en vooral de gangbare tendens om een collega-zwemmer, éénmaal verdrinkend, nog een laatste duwtje in neerwaartse richting te geven.  ( in jullie taal : een “Ludwineke” ).

Beste dames en heren,

Reeds 3 jaar ben ik lid van jullie genootschap.  Het waren 3 moeilijke, zware jaren en dan heb ik het niet over het zwemmen.  Mijn algemene conditie is erop vooruit gegaan, het water is mijn vriend geworden, en de chloorgeur geraak ik ook nog wel gewoon.  Sommige masters zijn best te pruimen en één enkele kan ik zelfs relatief goed uitstaan ( Hildeke, maar dat geldt voor nog andere mannen ).  Met droefheid, nostalgie naar betere tijden ( en ik bedoel niet clubrecords), en lichte ontgoocheling echter aanschouw ik de rest van het zooitje en vooral de gangbare tendens om een collega-zwemmer, éénmaal verdrinkend, nog een laatste duwtje in neerwaartse richting te geven.  ( in jullie taal : een “Ludwineke” ).

De Poll op de site, en het feit dat ik hierop voorlopig de meeste stemmen behaal, is de druppel die de emmer doet overlopen.  Met een totaal gebrek aan fijngevoeligheid wordt de leden hier aangemaand te stemmen op mijn persoonlijke tragedie en zwarte beest.

Het is waar dat, omwille van mijn uitgelijnde carosserie en daarbij horend gebrek aan uitbundige curves, ik iets koude-gevoeliger ben dan vele collega’s.  Het is waar dat dit gebrek aan uitbundige curves reeds driemaal mijn plannen heeft doorkruist om de nog steeds mooiste zwemmarathon ter wereld, (Damme-Brugge), tot een goed einde te brengen.  Het zou logisch zijn dat ik daar éénmaal, bvb de eerstvolgende training erna, over aangesproken wordt, in aanmoedigend taalgebruik, lieg zelfs een beetje als je moet.

Niets is echter minder waar.  De mop van “ mannen geef de Serge een pintje, maar niet te koud, anders moeten we den ambulance bellen “ is ondertussen zo oud als de gemiddelde Baan 1 zwemmer, en heeft veel van haar oorspronkelijke humor, wegens herhaald gebruik, verloren.  Er zijn ook veel positieve punten aan mijn deelnames te bespeuren, maar die worden on-liefdevol weggemoffeld.  Daarom doe ik het zelf even, als u mij toestaat. 

De eerste keer was ik helemaal alleen.  Ik weet het, een kerel kan dat aan, maar dat inktzwarte water, de dode vissen, het grijpende eendekroos, was iets helemaal anders dan bvb Hazewinkel waar ik een maand ervoor al 5 km gezwommen had in subtropische omstandigheden. ( zie je wel dat ik het kan).

Het gebrek aan koord, het eindeloze rechtdoor en vooral de 16° watertemperatuur.  We gaan er niet over uitweiden; het was een kennismaking; met de koude, met de beperkingen, met de nederlaag, en inderdaad, ook met de ambulance. 

De tweede keer zwom Rik mee.  Het zonnetje scheen, de sfeer was opperbest en het water veel warmer (16,5°).  Tot net voor de start een onweer voorbijdreef, we doornat geregend werden in onze zwembroek wachtend op de start, 5 Hollanders hierdoor forfait gaven, maar Rik en ik toch onversaagd te water gingen.  Aan het 3 km-punt, na enig oriëntatie-verlies en bewustzijnsvernauwing, aan de kant getrokken door een voor één keer behulpzame Ludwine.

Inderdaad, weer ik ambulance en jullie ambiance. 

De derde keer : weer een ramptoerist erbij.  Sonja vervoegt Ludwine aan de wandelkant.  Jordi, Rik en ik zwemmen.  Water weer koud.  Jordi springt er als eerste in en wij weg.  Ik zwem als een vis op speed.  Alles klopt : de ademhaling, het tempo, mijn hart.  Tot mijn kachel het na 3 km 200 opgeeft.  Houten armen tot voorbij de elleboog, verschrikkelijk krimpende onderdelen, maandenlang gestudeerd op koude-werende zalfjes die zo nuttig zijn als airco in Ijsland.  Het is weer voorbij maar ... geen ambulance.  Op eigen kracht het water uit en de kleren in.  Dan volgt een periode van reflectie en contemplatie.  Het is duidelijk dat  een gebrek aan natuurlijke isolatie mij telkens weer de das om doet.  Dus heb ik een keuze.

Ofwel eet ik me te pletter en sta in 2008 als gezellige dikkerd aan de start.  Het zou me zeker en vast wat meer sympathie opleveren in de groep.  Dan kunnen we buiten  het zwemmen ook samen naar de Weight Watchers gaan.

 Ofwel doe ik dat niet en wacht ik gewoon op de opwarming van de aarde of een hittegolf.  Ik lever me over aan wat de weergoden voor mij die ene dag in petto hebben en behoud de carosserie voor de rest van het jaar.  Wat zouden jullie doen, lieve vrienden ?

Vervolgens lees ik het mooie verslag van Jordi over de wedstrijd in Kapellen, waar ik jullie allemaal op heb uitgenodigd.  Maar ze hadden geen tijd, waren niet in vorm, moesten naar de vergadering van de Weight Watchers, of hadden een short-ski.  Het is waar, beste vrienden, dat ik zo relax en ontspannen was dat ik de start van de 50 m heb gemist.  Dat tekent volledig mijn kijk op het zwemmen : puur amusement, deelnemen is belangrijker dan winnen in een maatschappij die steeds haastiger wordt en prestaties eist.  Als ik dan, om diezelfde maatschappij terwille te zijn, iets sneller vertrek dan die lamzakken op de andere startblokken is het ook niet goed.  Uiteindelijk heb ik jullie dan toch heel waardig vertegenwoordigd door

eerste te worden in mijn leeftijdscategorie op de 50 m rug, en het feit dat er nauwelijks andere deelnemers in die categorie waren is hierbij van vokomen ondergeschikt belang.  Tenslotte kon ik ook Jordi, Jo en Karel ervan overtuigen in de estafette te zwemmen en te winnen om de naam “ RSCM masters” nog meer glorie te geven.  Ook coachte ik Jo die avond naar 2 Belgische records en Jordi naar overwinningen in zijn categorie, voornoemd doel in gedachten.  Maar zeggen jullie daar iets van, beste collega’s ? 

Jo stuurde me een fles champagne, Jordi was tot tranen toe bewogen omwille van mijn opbeurende woorden en gerichte begeleiding en Karel zwom de race van zijn leven.

Zo zien jullie maar hoe een positieve houding prestatieverbeterend werkt en verwacht ik van jullie in de toekomst niet minder ten aanzien van mij.

Uw zeer genegen collega

Serge